dietetycy tarnów ad 7

Zamiast tego, naszym głównym celem była ocena roli rutynowego, wczesnego inwazyjnego leczenia u pozostałych pacjentów z zawałem bez załamka Q, ponad 90 procent ogółu, którzy byli stabilni klinicznie w momencie przeniesienia z jednostki opieki wieńcowej . Żadna podgrupa pacjentów z zawałem bez załamka Q nie odniosła korzyści z wczesnego inwazyjnego podejścia do leczenia. Pacjenci z przednim zawałem, depresją odcinka ST na elektrokardiogramie przy wejściu, zmniejszoną frakcją wyrzutową lub wcześniejszym zawałem nie radzili sobie lepiej z rutynowym leczeniem inwazyjnym niż z leczeniem zachowawczym. Wykluczenie 115 pacjentów, którzy otrzymali wczesną terapię trombolityczną, nie zmieniło naszych ogólnych wyników.
Dwa inne badania są istotne dla naszych ustaleń. W badaniu TIMI IIIB nie stwierdzono istotnych różnic w częstości zgonów lub nawracających zawałach w ciągu sześciu tygodni u 1473 pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi lub w podgrupie 476 pacjentów z zawałem niefałszowanym, którzy zostali losowo przydzieleni do strategii inwazyjnej ( 18 zdarzeń) lub do konserwatywnej strategii (22 zdarzenia) .20 W badaniu TIMI IIIB u 64 procent pacjentów z grupy zachowawczo-strategicznej wykonano koronarografię w ciągu 6 tygodni od randomizacji (90 procent z nich w ciągu 10 dni). W obecnym teście VANQWISH tylko 29 procent pacjentów z grupy konserwatywno-strategicznej przeszło następnie cewnikowanie, ponieważ mieli obiektywne objawy niedokrwienia w ciągu 30 dni.
Wyniki duńskiego wieloośrodkowego, randomizowanego badania dotyczącego leczenia inwazyjnego versus leczenia zachowawczego u pacjentów z indukowalnym niedokrwieniem po trombolizie w ostrym zawale mięśnia sercowego (DANAMI) 39 są pośrednio związane z naszymi odkryciami w teście VANQWISH. W badaniu DANAMI uwzględniono tylko pacjentów z pierwszymi zawałami leczonych początkowo terapią trombolityczną; 25 procent zostało sklasyfikowanych jako nieoperacyjne załamki Q.39 W badaniu VANQWISH mediana długości czasu od randomizacji do angiografii wieńcowej i rewaskularyzacji w grupie leczenia inwazyjnego wynosiła odpowiednio 2 dni i 8 dni, podczas gdy w DANAMI ten przedział mieścił się w zakresie od 2 do 10 tygodni. Częstość późniejszego ponownego zawału i niestabilnej dławicy piersiowej była mniejsza u pacjentów z DANAMI, którzy zostali przypisani do strategii inwazyjnej, ale nie było znaczącej różnicy w śmiertelności.39 Łączna stopa zgonu lub ponownego zawału w DANAMI podczas mediany obserwacji trwającej 2,4 roku było 12 procent, podczas gdy w teście VANQWISH było to 28 procent. Tak więc, w porównaniu z grupami pacjentów zarówno w TIMI IIIB20, jak i DANAMI, 39 pacjentów było na wyższym ryzyku.24 Nie było wyraźnej korzyści dla rutynowego wczesnego leczenia inwazyjnego pod względem zmniejszania śmiertelności w żadnym z badań.
W teście VANQWISH 30-dniowa śmiertelność po CABG (7,7%) wystąpiła u pacjentów z umiarkowanie wysokim ryzykiem, wśród których częstość zdarzeń prawdopodobnie odzwierciedla ostrość ich choroby. Nasze wyniki są zgodne z innymi doniesieniami, które podkreślają fakt, że przedoperacyjne zmienne, które identyfikują pacjentów jako osoby z wysokim ryzykiem (takie jak niedawny zawał) są związane z wyższą śmiertelnością krótkoterminową po CABG. 40-43 Ostatnie badanie z udziałem 5517 pacjentów, którzy przeszli CABG w 1993 r. Wykazało, że śmiertelność wewnątrzszpitalna była najwyższa wśród pacjentów poddanych operacji w ciągu siedmiu dni po zawale mięśnia sercowego (13 procent); który wcześniej przeszedł CABG (11 procent); którzy mieli obwodową lub mózgową chorobę naczyniową (9 procent); którzy mieli 65 lat lub więcej (4 procent); lub którzy chorowali na cukrzycę (3 procent) .40 Te cechy były częste u naszych pacjentów z zawałem bez załamka Q.24
Na uwagę zasługuje kilka implikacji naszych odkryć
[przypisy: diltiazem, bupropion, dekstran ]
[więcej w: zespół aspergera test, zespół aspergera u dorosłych, zespół fallota ]