dietetycy tarnów czesc 4

Dziewięćdziesiąt siedem procent badanej populacji stanowili mężczyźni. Osiem procent pacjentów było w wieku powyżej 75 lat, a 40 procent było w wieku powyżej 65 lat. Ustalono stan życia na rok dla 913 pacjentów (pozostałych 7 pacjentów uznano za żyjących po tym, jak przeszukanie rejestrów śmierci dało wyniki negatywne); okres obserwacji po roku skończył się w ponad 99 procentach. Analizy punktu końcowego
Rysunek 1. Rycina 1. Analiza prawdopodobieństwa przeżycia bez udziału zdarzenia bez ryzyka według grupy strategicznej w okresie od 12 do 44 miesięcy obserwacji. Zdarzeniami uwzględnionymi w tej analizie były zgon i zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem (które razem stanowiły pierwotny punkt końcowy). Współczynnik proporcjonalnych zagrożeń Coxa dla konserwatywnego w porównaniu ze strategią inwazyjną wynosił 0,87 (przedział ufności 95%, 0,68 do 1,10).
Łącznie 152 zdarzenia sercowe (80 zgonów i 72 nieinwazyjne zawały) wystąpiły u 138 pacjentów w grupie strategii inwazyjnej, podobnie jak 139 zdarzeń sercowych (59 zgonów i 80 nieinwazyjnych zawałów) u 123 pacjentów z grupy zachowawczo-strategicznej (P = 0,35) podczas średnio 23 miesięcy obserwacji (zakres od 12 do 44). Jak pokazano na ryc. 1, skumulowane wskaźniki zgonu lub zawału nieinwazyjnego w grupach nie różniły się istotnie podczas długotrwałej obserwacji (współczynnik ryzyka dla grupy zachowawczo-strategicznej w porównaniu z grupą inwazyjno-strategiczną, 0,87; przedział ufności, od 0,68 do 1,10), chociaż wystąpiły uderzające różnice między grupami we wczesnych wynikach klinicznych (tj. wyniki kliniczne w pierwszych 12 miesiącach). Częstość zgonu lub zawału serca bez incydentów była wyższa w grupie strategii inwazyjnej niż w grupie zachowawczo-strategicznej przed wypisem ze szpitala (36 vs. 15 zdarzeń, P = 0,004), w jednym miesiącu (48 vs. 26 zdarzeń, P = 0,012) i na jeden rok (111 vs. 85 zdarzeń, P = 0,05). Tak samo było w przypadku wskaźnika zgonu (21 vs. 6 zgonów, P = 0,007; 23 vs. 9, P = 0,21 i 58 w stosunku do 36, P = 0,025).
Rysunek 2. Rysunek 2. Analiza prawdopodobieństwa przeżycia Kaplana-Meiera według grup strategicznych w ciągu 12 do 44 miesięcy obserwacji. Śmierć z dowolnej przyczyny została uwzględniona w tej analizie. Współczynnik proporcjonalnych zagrożeń Coxa dla konserwatywnego w porównaniu ze strategią inwazyjną wynosił 0,72 (95 procent przedziału ufności, 0,51 do 1,01).
Podczas długoterminowej obserwacji skumulowana śmiertelność ze wszystkich przyczyn nie różniła się istotnie między pacjentami przypisanymi do strategii zachowawczej a tymi przypisanymi strategii inwazyjnej (współczynnik ryzyka, 0,72, przedział ufności 95%, 0,51 do 1,01) (ryc. ). Nawet wśród 805 pacjentów, którzy nie otrzymali leczenia trombolitycznego, było więcej zgonów w grupie strategii inwazyjnej (69 zgonów) niż w grupie konserwatywno-strategicznej (58). Nie było znaczących różnic między grupami pod względem częstości zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem podczas obserwacji. Wreszcie, zaobserwowano znaczącą spójność pomiędzy badanymi miejscami; pacjenci z grupy strategii inwazyjnej wypadli gorzej niż osoby z grupy konserwatywno-strategicznej w 11 z 15 ośrodków (73 procent).
Wyniki kliniczne według strategii leczenia i rewaskularyzacji mięśnia sercowego
Tabela 2
[patrz też: belimumab, klimakterium, anakinra ]
[podobne: zakrzepica nóg, zakrzepica żył objawy, zapalenie jelita grubego objawy ]