Długoterminowa prognoza drgawek z początkiem w dzieciństwie

Większość badań dotyczących rokowania padaczki dotyczy krótkoterminowej remisji napadów u pacjentów z nowo zdiagnozowaną epilepsją.1-5 Wyniki po długotrwałej remisji napadów odnotowano w dobrze zaprojektowanych badaniach retrospektywnych w Minnesocie, Szwecji i Japonii. 5-7 Z kilkoma ważnymi wyjątkami, 7,8 danych na temat śmiertelności uzyskano z przeglądów dokumentacji medycznej i aktów zgonu lub badań pacjentów z padaczką lekooporną9-14. Długoterminowe wyniki społeczne, edukacyjne i dotyczące zatrudnienia osoby z padaczką dziecięcą nie były przedmiotem badań z wyjątkiem kilku doniesień o pacjentach cierpiących na padaczkę lekooporną, które były obserwowane w ośrodkach opieki trzeciej klasy.9,15 Donoszono o długoterminowych wynikach populacyjnej kohorty 245 pacjentów z padaczką w dzieciństwie, którzy byli prospektywnie obserwowani od kilku dziesięcioleci. Metody
Pacjenci
Badaniem objęto wszystkie dzieci w wieku poniżej 16 lat, które mieszkały w zlewni szpitala University of Turku w Turku w Finlandii pod koniec 1964 roku, spełniając kryteria padaczki (dwa lub więcej niesprowokowanych napadów padaczkowych) .6,16 -18 Pacjentów zidentyfikowano na podstawie dokumentacji szpitalnej i przeglądu dokumentacji National Health Service, rejestru wszystkich osób zamieszkałych w Finlandii. Spośród 245 zidentyfikowanych pacjentów, 223 (91 procent) zaobserwowano na Uniwersytecie w Turku Hospital. Pozostałych 22 pacjentów (9 procent) zaobserwowano w innych szpitalach i instytucjach w południowej Finlandii. W Finlandii w latach sześćdziesiątych wszystkie dzieci z napadami padaczkowymi zostały skierowane do oceny. Bieżący nadzór krajowego rejestru od tego czasu zidentyfikował tylko trzech innych pacjentów, którzy podczas przeglądu spełniali kryteria włączenia i którzy byliby uwzględnieni, gdyby zostali zidentyfikowani we właściwym czasie. Tak więc próba reprezentuje populacyjną kohortę dzieci poniżej 16 roku życia z epilepsją.
245 pacjentów obejmowało 150 (61 procent), których pierwsza wizyta w celu oceny napadów wystąpiła między styczniem 1961 r. A grudniem 1964 r. (Przypadki incydentów). Pozostałe 95 (39 procent) było początkowo widziane przed 1961 rokiem, ale były one oceniane co najmniej raz w okresie badania od 1961 do 1964 i miały co najmniej jedno zajęcia w ciągu trzech lat przed tą wizytą. Wszystkie 245 zostały zbadane w 1972 roku przez jednego neurologa dziecięcego, 19 zapisało się w prospektywnym, podłużnym badaniu wyników i kontynuowano je przez kolejne 20 lat. Działania następcze obejmowały bieżący przegląd dokumentacji medycznej i kompleksową ponowną ocenę co pięć lat. Ostateczna obserwacja w 1992 roku składała się z ustrukturyzowanego wywiadu i badania klinicznego. Było wystarczających danych do oceny w przypadku 176 pacjentów, którzy żyli w 1992 r. I 44 pacjentów, którzy zmarli (ogółem, 90 procent). Z pozostałych 25 (10 procent) 7 wyemigrowało, 10 nie można było wyśledzić, a 8 odmówiło udziału w końcowym badaniu.
Obiekty kontrolne
Spośród 176 pacjentów, którzy przeżyli, z wystarczającymi danymi do oceny, 100 (57%) miało niepowikłaną epilepsję, którą zdefiniowano jako epilepsję bez innych początkowych zaburzeń neurologicznych. W przypadku tych 100 pacjentów dobrana grupa kontrolna została wybrana z ogólnokrajowego rejestru populacji
[podobne: Corsodyl, diltiazem, anastrozol ]
[patrz też: zapalenie przyzębia, zapalenie ucha u dziecka objawy, zatorowość płucna objawy ]