Koszty hospitalizacji związane z bezdomnością w Nowym Jorku ad 5

Spośród pozostałych 48,5% zrzutów pacjentów bezdomnych nieproporcjonalnie duża liczba pacjentów została przyjęta do leczenia zaburzeń oddechowych, urazów, chorób skóry i zakażeń (z wyłączeniem zakażeń związanych z AIDS) lub chorób pasożytniczych – stanów medycznych, w przypadku których często można zapobiec hospitalizacji. Pacjenci bezdomni mieli proporcjonalnie mniej przyjęć do zaburzeń krążenia, trawienia, nerek lub moczu oraz zaburzeń wątroby lub trzustki. Tabela 3. Tabela 3. Wyładowania z wybranymi chorobami współistniejącymi. Pacjenci bezdomni mieli również znacznie wyższy wskaźnik współistnienia substancji uzależniających, chorób psychicznych i AIDS. Jak pokazano w Tabeli 3, bezdomni pacjenci byli dwa do trzech razy bardziej narażeni na współistniejące uzależnienie od substancji i dwa do trzech razy częściej niż współistniejący z chorobą psychiczną jako grupa porównawcza. Spośród pacjentów bezdomnych 80,6 procent miało główne lub współistniejące rozpoznanie nadużywania substancji lub chorób psychicznych – około dwa razy częściej niż w grupach porównawczych. Nadużywanie substancji było wiodącym problemem wśród pacjentów bezdomnych, zgłoszono 71,4 procent zrzutów.
Tabela 4. Tabela 4. Wyładowania zgodnie z wybranymi kategoriami klinicznymi dla pacjentów zi bez współistniejących substancji. Aby ustalić, w jakim stopniu różnice w głównych diagnozach pomiędzy bezdomnymi a przebywającymi w nich pacjentami wynikały z dużej liczby bezdomnych pacjentów ze współistniejącymi substancjami uzależniającymi lub zaburzeniami psychicznymi, ponownie przeliczyliśmy odsetek zrzutów zgodnie z kategorią kliniczną po dostosowaniu się do tych chorób. Jak pokazano w Tabeli 4, dla wszystkich głównych kategorii klinicznych (z wyjątkiem AIDS), dla których pacjenci bezdomni mieli znacznie większy odsetek wyładowań, różnice między bezdomnymi pacjentami a pozostałymi pacjentami utrzymywały się po dostosowaniu do współistniejącego nadużywania substancji. Dla pacjentów urazowych bez współistniejącego używania substancji, względne różnice pomiędzy grupami wzrosły, ale dla osób z współistniejącym stosowaniem substancji różnice między grupami zmniejszyły się.
Długości pobytu
Tabela 5. Tabela 5. Skorygowana średnia długość pobytu w szpitalu według kategorii głównych rozpoznania. Tabela 5 pokazuje skorygowaną średnią długość pobytu (skróconą o 150 dni) według szerokich kategorii DRG. Pacjenci bezdomni przebywali średnio 5,1 dni (49 procent) dłużej niż pacjenci z prywatnych szpitali, 3,1 dni (25 procent) dłużej niż pacjenci szpitali publicznych i 4,1 dni (36 procent) dłużej niż dwie grupy porównawcze połączone . Różnice były największe w przypadku chorób psychicznych, AIDS i chirurgii.
Przeprowadziliśmy dwie analizy, aby ocenić, czy większość bezdomnych pacjentów miała dłuższe pobyty, czy też niewielki odsetek pacjentów miał bardzo długie pobyty. Najpierw zmniejszyliśmy skutki długich pobytów poprzez skrócenie długości pobytu o 60 dni. Nawet po tej korekcie średnia długość pobytu dla osób bezdomnych była nadal o 3,4 dnia większa niż dla pacjentów z prywatnych szpitali io 1,8 dnia większa niż dla pacjentów szpitali publicznych. Dlatego długie pobyty (od 60 do 150 dni) wśród osób bezdomnych nie uwzględniały większości różnic w długości pobytu
[podobne: anakinra, anastrozol, dekstrometorfan ]
[podobne: zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaczerwienione oczy, zakrzepica leczenie ]