Męski hipogonadyzm spowodowany mutacją w genach podjednostki hormonu stymulującego pęcherzyki cd

Analizę polimorfizmów konformacji pojedynczej nici przeprowadzono jak opisano wcześniej.14 Do analizy restrykcyjnej zastosowano TspRI (New England Biolabs, Beverly, Mass.) Zgodnie z zaleceniami producenta. Produkty rozdzielano na 4% żelach agarozowych (3% NuSieve GTG i 1% SeaKem LE [FMC Bioproducts, Rockland, Me.]) Równolegle z markerem o kb (Boehringer Mannheim, Mannheim, Niemcy) i wizualizowano przez barwienie. z bromkiem etydyny (Sigma, St. Louis).
Wyniki
Ryc. 1. Charakterystyka mutacji w genie dla podjednostki . hormonu stymulującego pęcherzyki u mężczyzny z hipogonadyzmem. Analiza sekwencji eksonu 3 genu podjednostki ., amplifikowana z DNA pacjenta i porównana z DNA kontrolnym (panel A), ujawniła delecję dwóch par zasad (TG) w kodonie 61 (strzałki). Autoradiogram polimorfizmu konformacji pojedynczej nici (Panel B) pokazuje, że DNA pacjenta (linia 4) migruje szybciej niż kontrolne DNA (ścieżka 1) i jako pojedynczy prążek, co wskazuje na homozygotyczność. DNA od matki (linia 2), ojca (linia 3) i brata (linia 5) migrowało jako dwa prążki, wskazując na heterozygotyczność. Panel C pokazuje wyniki analizy restrykcyjnej eksonu 3 za pomocą Ts pRI. Niecięte DNA (linia 1) migruje jako pojedyncze pasmo w żelu agarozowym barwionym bromkiem etydyny. Kontrolne DNA (ścieżka 4) dzieli się na trzy fragmenty o długości 123, 52 i 43 bp, ponieważ w genie znajdują się dwa miejsca Ts pRI. Kodon 61 delecji TG w DNA pacjenta (linia 2) eliminuje miejsce pRI p znajdujące się 123 pz od końca 5 genu, tak że DNA jest pocięte na tylko dwa fragmenty o długości 175 i 43 pz. Zwróć uwagę na heterozygotyczny wzór DNA ojca (linia 3). Ścieżka 5 zawiera drabinę o długości kb. Pięć dolnych pasm to 220, 201, 154, 134 i 75 bp.
Nie stwierdzono zmian w sekwencji w eksonach i 2 genu pacjenta dla podjednostki . hormonu folikulotropowego. Sekwencjonowanie eksonu 3 ujawniło, że pacjent był homozygotyczny pod względem delecji drugiego i trzeciego nukleotydu (tymidyny i guaniny) w kodonie 61 (Figura 1A). Oczekiwano, że mutacja ta doprowadzi do przesunięcia ramki w transkrypcji, tak że podjednostka . hormonu stymulującego folikulotropę będzie zawierać pierwsze 60 aminokwasów trzeciego eksonu i 26 aminokwasów w przesunięciu ramki, aż do kodonu stop (TGA). został osiągnięty; ostatnich 51 aminokwasów podjednostki . byłoby brakujących.
Aby zweryfikować źródło mutacji, produkty PCR eksonu 3 od pacjenta, jego brata i jego rodziców przeanalizowano pod kątem polimorfizmu konformacji pojedynczej nici. Zgodnie z oczekiwaniami z wyników sekwencjonowania, DNA pacjenta migrowało jako pojedynczy prążek, co wskazuje na homozygotyczność, podczas gdy DNA od rodziców i brata migrowało jako dwa prążki, wskazując na heterozygotyczność (rysunek 1B). Oczekiwano, że delecja dwóch par zasad w kodonie 61 wyeliminuje jedno z dwóch miejsc restrykcyjnych TspRI w eksonie 3. Zgodnie z oczekiwaniem, zamplifikowany fragment PCR eksonu 3 od pacjenta został strawiony przez TspRI na dwa fragmenty (Figura 1C).
Dyskusja
Normalny rozwój nastolatków rozpoczyna się od zwiększonej amplitudy pulsacyjnego hormonu uwalniającego gonadotropiny, prowadzącego do zwiększonego wydzielania hormonu luteinizującego i hormonu folikulotropowego
[hasła pokrewne: dekstrometorfan, atropina, Mimośród ]
[hasła pokrewne: zapalenie przyzębia, zapalenie ucha u dziecka objawy, zatorowość płucna objawy ]