Nabyta wada chemotaktyczna w neutrofilach od pacjentów przyjmujących immunoterapię interleukiną-2 ad 5

Wpływ terapii interleukiną-2 na sekrecję białek granulek Lizozym, .-glukuronidazę i białko wiążące witaminę B12 przez neutrofile Pobudzone peptydem chemotaktycznym FMLP plus cytochalasin B. Wyniki wyrażono jako średnią (. SEM ) procent sekrecji każdego białka przez neutrofile od zdrowych osobników (kontrola). Liczbę pacjentów podano w nawiasach. Wpływ terapii interleukin-2 na wydzielanie granulocytów obojętnochłonnych w odpowiedzi na FMLP (5 × 10-7 M) przed leczeniem i po pierwszym cyklu interleukiny-2 pokazano na rycinie 2. Nie stwierdzono istotnych różnic w neutrofilach wydzielanie pomiędzy pacjentami i normalnymi osobnikami. Całkowita zawartość wszystkich trzech białek związanych z granulkami była prawidłowa. Wydzielanie lizozymu przez neutrofile od pacjentów w odpowiedzi na FMLP (plus cytochalazyna B) było również prawidłowe w komórkach izolowanych przed i po drugim przebiegu interleukiny-2 (n = 5, dane nie pokazane).
Fagocytoza S. aureus
Figura 3. Figura 3. Wpływ terapii interleukin-2 na fagocytozę znakowanego 14C S. aureus przez neutrofile. Wyniki wyrażono jako średni (. SEM) procent zliczeń na minutę dla normalnych osobników (kontrola) związanych ze 107 neutrofilami po inkubacji znakowanych bakterii z komórkami przez 5 i 20 minut. Pięciu pacjentów oceniano we wskazanym czasie.
Wpływ terapii interleukin-2 na wychwyt znakowanego 14C, zabitego ciepłem S. aureus przez neutrofile pokazano na Figurze 3. Fagocytoza była normalna przez cały czas trwania badania (n = 5).
Aktywność bakteriobójcza
Ryc. 4. Ryc. 4. Wpływ terapii interleukiną-2 na aktywność bakteriobójczą neutrofili. Zdolność neutrofili od zdrowych osób (kontrolne neutrofile) do zabicia S. aureus porównywano z neutrofilami uzyskanymi od pięciu pacjentów przed i po pierwszym cyklu leczenia interleukiną-2. Wyniki są średnimi (. SEM) potrójnych oznaczeń w każdym czasie dla każdego pacjenta i prawidłowego pacjenta.
Neutrofile od zdrowych osób i od pacjentów przed leczeniem i po pierwszym cyklu interleukiny-2 badano pod kątem ich zdolności zabijania S. aureus (ryc. 4). Wszystkie trzy grupy neutrofili były w stanie zabić około 90 procent bakterii po 90-minutowej inkubacji. Kinetyka aktywności bakteriobójczej była podobna w przypadku neutrofilów od zdrowych osób i pacjentów przed i po terapii interleukiną-2.
Chemotaksja
Figura 5. Figura 5. Wpływ terapii interleukin-2 na odpowiedź chemotaktyczną neutrofili na peptyd chemotaktyczny FMLP (10-8 M). Wyniki wyrażono jako średni (. SEM) procent wskaźnika chemotaktycznego u zdrowych osobników (kontrola). Liczbę pacjentów badanych za każdym razem pokazano w nawiasach. Gwiazdki wskazują na istotną różnicę (P <0,001) w odpowiedzi podczas leczenia interleukiną-2 w porównaniu z odpowiedzią przed leczeniem.
Figura 5 pokazuje wpływ leczenia interleukiną-2 na odpowiedź chemotaktyczną neutrofili na FMLP u wszystkich 31 pacjentów. Losowa migracja była normalna przez cały czas terapii
[więcej w: alkamed, lansshop, bekpolmasz ]