Nabyta wada chemotaktyczna w neutrofilach od pacjentów przyjmujących immunoterapię interleukiną-2 ad 6

Średnia odległość migracji losowej neutrofili od osób zdrowych wynosiła 69 . 3 .m (zakres od 66 do 72) w porównaniu z 62 . 3 .m (zakres od 58 do 71) w przypadku neutrofilów od pacjentów. Jednakże migracja w odpowiedzi na FMLP była znacznie zahamowana pod koniec zarówno pierwszego (49,6 . 7,4% normy), jak i drugiego (35,3 . 6,9% normalnego) przebiegu interleukiny-2 (p <0,001 dla obu). FMLP stymulował granulocyty obojętnochłonne uzyskane od pacjentów pod koniec pierwszego cyklu leczenia (dzień 4 lub 5), a drugi przebieg (dzień 15, 16 lub 19) do migracji odpowiednio 73 . 3 .m i 66 . 5 .m, podczas gdy pobudzał on neutrofile otrzymane od normalnych osobników w tym samym czasie do migracji odpowiednio 126 . 4 .m i 117 . 4 .m. Wśród neutrofili od pacjentów nie było istotnej różnicy między migracją w kierunku bodźca buforowego (tj. Migracji losowej) a peptydem chemotaktycznym. Wady chemotaktycznej nie obserwowano u czterech pacjentów pod koniec pierwszego cyklu (dzień 4 lub 5) interleukiny-2. U trzech z czterech pacjentów z prawidłową migracją neutrofili po pierwszym kursie interleukiny-2 chemotaksja neutrofilów była wyraźnie nieprawidłowa pod koniec drugiego cyklu (45,7 . 4,6% normy). Odpowiedź chemotaktyczna neutrofili na FMLP powróciła do normy podczas fazy odpoczynku przed drugim kursem interleukiny-2. Neutrofile od jednego pacjenta migrowały normalnie pod koniec pierwszego i drugiego cyklu. Podczas badania około dwóch tygodni po zakończeniu terapii interleukin-2 (po leczeniu) odpowiedź chemotaktyczna była zmienna. U 6 z 15 badanych pacjentów odpowiedź chemotaktyczna na FMLP wynosiła .70% normalnej odpowiedzi (zakres od 11 do 70 procent). U pozostałych dziewięciu pacjentów odpowiedź była prawidłowa lub zwiększona (od 106 do 213 procent normy). Ogólnie, różnice po leczeniu nie były statystycznie istotne. Ryc. 6. Ryc. 6. Wpływ terapii interleukin-2 na odpowiedź chemotaktyczną neutrofilów na 10% surowicy aktywowanej przez zymosan. Wyniki wyrażono jako średni (. SEM) procent wskaźnika chemotaktycznego u zdrowych osobników (kontrola) w neutrofilach z ośmiu pacjentów badanych przed i po terapii interleukiną-2. Gwiazdka wskazuje znaczącą różnicę (P <0,001) w odpowiedzi pod koniec pierwszego przebiegu interleukiny-2 w porównaniu z odpowiedzią przed leczeniem.
Migrację neutrofili w odpowiedzi na drugi bodziec, surowicę aktywowaną zymosanem, oceniano u ośmiu pacjentów przed i po podaniu interleukiny-2. Neutrofile od każdego z tych pacjentów również nie migrowały w odpowiedzi na aktywowaną zymosanem surowicę (P <0,001, Fig. 6). Chociaż losowa migracja neutrofilów była normalna u tych pacjentów, aktywowana zymosanem surowica stymulowała migrację o wartości 68 . 5 .m, w porównaniu z 116 . 10 .m dla normalnych komórek.
Dyskusja
Badanie to wykazuje, że neutrofile od pacjentów poddawanych wysokiemu dawkowaniu interleukiny 2 z aktywowanymi komórkami zabijającymi limfokinę lub bez nich, nabawiały się głębokiego defektu chemotaktycznego. Defekt był obecny podczas pierwszego cyklu leczenia interleukiną-2, został odwrócony tydzień po zakończeniu infuzji interleukiny-2 i powrócił w drugiej fazie protokołu leczenia, który obejmował wlew komórek zabójców aktywowanych limfocytami. u 20 z 31 pacjentów
[więcej w: wole guzkowe, wysokie trójglicerydy, zapalenie nerwu twarzowego ]