Obniżona aktywność urokinaza oskrzelowo-pęcherzykowego u pacjentów z zespołem zaburzeń oddechowych dorosłych ad

Wszyscy ci pacjenci wymagali wentylacji mechanicznej z dodatnim ciśnieniem końcowo-wydechowym (PEEP). Pacjenci z innymi chorobami płuc mieli różne ostre choroby, z których wszystkie były związane z obecnością ostrych nacieków w płucach i hipoksemią wymagającej uzupełniającej terapii tlenowej. Nie podjęto próby doboru tych pacjentów na podstawie ciężkości choroby. Przeciwnie, członkowie tej grupy zostali wybrani, ponieważ mieli ostry proces płucny inny niż ARDS, dla którego wskazano diagnostyczną bronchoskopową bronchoskopię. W przeważającej części ta grupa składała się z pacjentów z ostrym zapaleniem płuc, albo zlokalizowanym bakteryjnym zapaleniem płuc, albo dyfuzyjnym zaangażowaniem z Pneumocystis carinii. Trzech z tych pacjentów (dwóch z bakteryjnym zapaleniem płuc i jednym z kardiogennym obrzękiem płuc) wymagało wentylacji mechanicznej z PEEP. Tabela 1. Tabela 1. Profile kliniczne pacjentów z ARDS i pacjentami z innymi ostrymi chorobami płuc, z różnicowymi ilościami komórek ich próbek z wypustem oskrzelowo-pęcherzykowym. * Przyczyniające się rozpoznania u pacjentów z ARDS i głównymi diagnozami u pacjentów z inne choroby płuc są wymienione w Tabeli 1, oprócz danych demograficznych i odstępów między początkową intubacją a płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym. W dwóch grupach pacjentów podawano antybiotyki i różne inne leki, takie jak leki zobojętniające i przeciwnadciśnieniowe, jak wskazano klinicznie. Żadnemu pojedynczemu lekowi poza tlenem nie podawano większości pacjentów w żadnej z grup. Średni wiek osób zdrowych wynosił 31 lat (zakres od 22 do 40). Sześciu mężczyzn, a czterech palaczy papierosów. Żaden z tych podmiotów nie przyjmował żadnych leków.
Gdy bronchoskop znajdował się w pozycji klinowej, wszyscy pacjenci i normalni pacjenci byli poddani płukaniu za pomocą 30-ml podwielokrotności normalnego roztworu soli, aż do odzyskania około 100 ml całkowitego płynu. 9 U pacjentów z radiologicznym dowodem rozproszenia i u zdrowych osób, albo lingula, albo prawy środkowy płat zostały spłukane. U pacjentów bez ARDS, ale z miejscowym zapaleniem płuc, zaangażowane miejsce zostało spłukane. Ilość odzyskanego płynu płuczkowego wahała się od 40 do 60 procent podawanej ilości. Połączone próbki płynu płuczącego odwirowano przy 1500 x g, a płukanie bez komórek przechowywano w -70 ° C (lub transportowano w stanie zamrożonym) przed testowaniem. Liczbę komórek różnicowych, jak określono z wybarwionych Giemsa, odwirowanych próbek odzyskanego płynu płuczącego od każdego pacjenta pokazano w Tabeli 1. Płyn po płukaniu uzyskany od normalnych osobników badano za pomocą hemocytometrii, aby zapewnić, że liczba komórek i odsetki makrofagów były w obrębie normalny zakres ustalony dla tego laboratorium.9, 10
Testy płytek fibryny
Aktywność fibrynolityczną lub hamowanie fibrynoli najpierw badano w studzienkach do mikromiareczkowania opłaszczonych fibryną, jak opisano w innym punkcie 10. Punktem końcowym w tym teście jest uwalnianie fragmentów [125I] plazminy do mieszaniny inkubacyjnej. W próbkach nie zawierających znaczącej aktywności urokinaz, hamowanie aktywności plazmininy oceniano za pomocą zmodyfikowanego testu, w którym po wstępnej inkubacji w 37 ° C przez 30 minut dodano płyn do płukania i 0,02 .g plazmin (Kabi, Helena Labs, Houston). do studzienek powleczonych fibryną [125I], a odsetek fibrynolizy po trzech godzinach porównywano z odsetkiem fibrynolizy po trzech godzinach w kontrolnych studzienkach zawierających bufor i identyczną ilość plazminy
[więcej w: zapalenie nerwu twarzowego, za krótkie wędzidełko, zaczerwienione oczy ]