stomatolodzy chrzanów ad 5

Ponadto wynik dla pacjentów z ALL linii komórek T był podobny do wyniku dla pacjentów z ALL linii komórek B, niezależnie od schematu. Czynniki prognostyczne
Analiza czynników prognostycznych dla całej kohorty pacjentów wskazała, że większość cech linii bazowej nie wpływa na przeżywalność bez zdarzeń. Jednak liczba białych krwinek 200 000 na milimetr sześcienny lub wyższy, rasa inna niż czarna lub biała i obecność translokacji (9; 22) były rokowniczo ważne. W przypadku pacjentów z liczbą białych krwinek wynoszącą co najmniej 200 000 na milimetr sześcienny, trzyletnie przeżycie bez zdarzeń wynosiło 47,4 . 9,1%, w porównaniu z 72,4 . 2,7% dla osób z liczbą białych krwinek poniżej 200 000 na milimetr sześcienny (P = 0,004). Pacjenci, którzy nie byli ani czarni, ani biali mieli znacznie zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych w porównaniu z białymi lub czarnymi (pięcioletnie przeżycie bez zdarzeń, 51,2 . 6,0% w porównaniu z 69,4 . 3,4%, P <0,001). Pacjenci z translokacją (9; 22) mieli znacznie zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych w porównaniu z osobami bez tej translokacji (trzyletnie przeżycie bez zdarzeń, 28,6 . 17,1% w porównaniu z 73,6 . 4,8 procent; P = 0,007) .
Warto zauważyć, że spośród siedmiu pacjentów z chromosomem Philadelphia dwa z trzech w grupie standardowej terapii i trzy z czterech w grupie z rozszerzoną terapią miały zdarzenia. Obaj pacjenci z chromosomem Philadelphia, którzy przeżyli bez zdarzenia (po jednym w każdej grupie) otrzymali przeszczep szpiku kostnego podczas pierwszej remisji. Analiza regresji Coxa z dostosowaniem do tych i innych powszechnych czynników rokowniczych nie wykazała osłabienia wpływu leczenia na różnicę w wynikach między terapią wspomaganą a grupami standardowej terapii (P = 0,001).
Toksyczne efekty
Tabela 4. Tabela 4. Toksyczne działanie standardowej i rozszerzonej terapii. Toksyczne działanie dwóch rodzajów terapii przedstawiono w Tabeli 4. Częstość występowania reakcji alergicznych na asparaginazę Escherichia coli była większa w grupie z rozszerzoną terapią niż w grupie leczonej standardowo (reakcje 64 vs. 4). Większość pacjentów z reakcjami alergicznymi (odpowiednio 49 i 4) pomyślnie kontynuowało leczenie asparaginazą po zmianie na asparaginazę erwinia lub asparaginazę glikolu polietylenowego. Osteonekroza wystąpiła u 20 pacjentów w grupie leczonej terapią rozszerzoną oraz u 14 pacjentów w grupie leczonej standardowo; tylko z tych pacjentów miał mniej niż 10 lat w chwili rozpoznania. Stwierdzenia dotyczące życia w przypadku wystąpienia martwicy kości w ciągu trzech lat wynosiły 15,1% w grupie z rozszerzoną terapią i 11,9% w grupie standardowej terapii (p = 0,44). Żadne przypadki nie rozwinęły się po trzech latach obserwacji. Średni całkowity czas hospitalizacji był nieco dłuższy u pacjentów w grupie z rozszerzoną terapią niż w grupie standardowej terapii, głównie z powodu dodatkowego czasu potrzebnego na drugie cykle leczenia podtrzymującego i opóźnionego leczenia intensyfikacyjnego (dane nie przedstawione).
Trzech pacjentów w grupie z rozszerzoną terapią zmarło w remisji w wyniku toksyczności: jeden zmarł z zespołu ostrej niewydolności oddechowej, jeden z toksyczności płucnej i jeden z zakażenia Candida tropicalis; jeden pacjent w remisji został zamordowany
[przypisy: anakinra, diltiazem, ambrisentan ]
[podobne: wole guzkowe, wyniki tsh, wysokie trójglicerydy ]