stomatolodzy chrzanów

U dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) w wieku powyżej jednego roku, niektóre cechy prezentujące, takie jak liczba białych krwinek powyżej 50 000 na milimetr sześcienny, 1-3 lata w wieku 10 lat lub starszych, 4,5 obecność dużej masy, 1,3,6 immunofenotypu linii komórek T, 7-9 i różnych translokacji chromosomalnych, 10-16 niosą ze sobą zwiększone ryzyko niepowodzenia leczenia. Wynik większości tych dzieci poprawił się po zastosowaniu intensywnej chemioterapii po indukcji remisji, 17-22, ale w przybliżeniu 30 procent tak wysokiego ryzyka pacjentów ostatecznie nawróciło. Liczne badania wykazały, że szybka odpowiedź na początkową chemioterapię jest ważnym czynnikiem prognostycznym w dzieciństwie. ALL.17,18,23-28 Niemieccy badacze zaobserwowali, że pacjenci z mniej niż 1000 blastów na milimetr sześcienny w krwi obwodowej po siedmiodniowym kursie prednizon miał istotnie więcej wolnego od zdarzeń przeżycia niż pacjenci z 1000 lub więcej blasterów na milimetr sześcienny.17,28,29 Podobnie, donieśliśmy, że dzieci z 25-procentową ilością blastów lub mniej w szpiku kostnym w dniu 7 miały lepszą odpowiedź na leczenie. początkowa chemioterapia (trzyletnie przeżycie wolne od zdarzeń, 77 procent) niż te z więcej niż 25 procentami blastów (trzyletnie przeżycie bez zdarzeń, 48 procent) .26 W próbie poprawy wyniku dla dzieci z powolną reakcją na początkowa terapia, opracowaliśmy strategię intensywnej, intensywnej chemioterapii poindukcyjnej, która była oparta na wcześniejszych skutecznych schematach dla ALL.30-32. To podejście okazało się obiecujące w badaniu nierandomizowanym. Na podstawie randomizowanego porównania terapii rozszerzonej ze standardową intensywną terapią poindukcyjną u dzieci z ALL wysokiego ryzyka, które weszły w remisję po powolnej odpowiedzi na leczenie początkowe.
Metody
Pacjenci
Dzieci i młodzież z nowo zdiagnozowanym ALL, które miały od roku do 9 lat i miały liczbę białych krwinek co najmniej 50 000 na milimetr sześcienny lub 10 lat lub więcej, zapisano między styczniem 1991 r. A czerwcem 1995 r. Osoby z cechami chłonnymi 6 zostały wyłączone. Diagnozę oparto na morfologicznych, biochemicznych i immunologicznych cechach komórek białaczkowych, w tym na morfologii limfoblastu oznaczonej metodą barwienia Wrighta-Giemsy, ujemnego barwienia dla mieloperoksydazy i reaktywności z przeciwciałami monoklonalnymi przeciw antygenom różnicowania limfoidalnego związanym z linią komórkową B lub T-komórkową. , jak opisano poprzednio34. Pacjenci z powolnymi początkowymi odpowiedziami (> 25 procent podskórnych strzałów w dniu 7), którzy weszli w remisję do 28 dnia, zostali losowo przydzieleni na końcu terapii indukcyjnej, aby otrzymać standardową lub zwiększoną terapię.
Protokół leczenia
Tabela 1. Tabela 1. Schematy terapii standardowej i terapii rozszerzonej. Wszyscy pacjenci otrzymali identyczne pięciotygodniowe kursy chemioterapii indukcyjnej, jak opisano powyżej. 33. Schematy poindukcji są przedstawione w Tabeli 1. W pierwszym roku terapii poindukcyjnej rozszerzony schemat obejmował więcej winkrystyny, asparaginazy, metotreksatu i deksametazon w porównaniu ze standardowym schematem, chociaż standardowy schemat obejmował więcej doustnego metotreksatu, prednizon i merkaptopurynę. Terapię kontynuowano przez dwa lata dla dziewcząt i przez trzy lata dla chłopców, poczynając od pierwszego okresowego okresu konserwacji (tabela 1) 35 (i danych niepublikowanych)
[hasła pokrewne: bikalutamid, dekstran, belimumab ]
[podobne: zakrzepica nóg, zakrzepica żył objawy, zapalenie jelita grubego objawy ]